Samen met een student computerwetenschappen, Eric Kee, ontwikkelde Farid een softwaretool dat de graad van bewerking van foto’s moet beoordelen, op een schaal van 1 tot 5. Zo kan onderscheid gemaakt worden tussen foto’s met minieme aanpassingen en foto’s die totaal niet meer met de realiteit overeenstemmen.

Het algortime dat Farid en Kee ontwikkelden, meet statistisch hoeveel een gezicht of lichaam veranderd werd. Het moet de menselijke waarneming imiteren. Daarvoor werden honderden mensen ingehuurd om ‘voor-en-na’-foto’s te beoordelen op een schaal van 1 tot 5, van minimaal aangepast tot extreem gemanipuleerd. De menselijke beoordelingen werden gebruikt om de software te trainen.

Veel van de ‘voor-en-na’-foto’s haalden ze van websites van professionele foto-retoucheurs, die er hun vaardigheden mee aanprijzen.

De software zou een ideal vehikel zijn voor zelf-regulatie van de industrie, aldus Farid. De informatie die onthuld wordt, kan een aanzet zijn om het digitaal bijwerken te verminderen. Modellen zouden kunnen zeggen, ,,ik wil geen 5 zijn, maar een 1,” zo stelt Farid.

Die zelfregulering is echter al zonder software aan de gang, volgens Lesley Jane Seymour, redactrice van More, een tijdschrift voor vrouwen ouder dan 40. Uit enquêtes blijkt dat lezers willen dat beroemdheden er goed uit zien, maar vooral ‘echt’.

Lezers zijn zich veel meer bewust van de mogelijkheden in retoucheren en ze weten dat het veel gebeurt. Overenthousiast bewertke foto's worden beroemd; de voor-en-na-beelden worden online gepost en er wordt om gelachen.
,,Lezers geloven het niet meer wanneer je de beelden echt ‘beeldhouwt',” zegt Seymour. ,,Een goede redacteur gaat niet te ver vandaag de dag. Als je iemand een face-lift geeft, ben je dom bezig.”

The New York Times - Photoshopped or Not? A Tool to Tell