|
Zitten we in Het Grote Venijnige Vastdenken?
dinsdag 3 januari 2012 - (Peter Hoogland) - Zitten we in Het Grote Venijnige Vastdenken? Is het niet zo dat de voorbije jaren van groeiende rechten, groeiende zekerheden en dus groeiende welvaart ons brein geconditioneerd heeft in vastdenken? Maar zijn dat de enige schaatsen geweest die vastdenkpatronen in ons brein hebben gereden of is er meer? Hebben we onszelf ook niet vast gezet 'onder druk van de druk' gecreëerd door 3 grote evoluties in ons leven? |
Is er niet de immense groeisnelheid van informatie en kennis? Van waaruit we in technologische warpspeed zijn gesukkeld? Een versnelling die bijna onbewust en niet beseffend door ons mensen nogmaals versneld is. En het derde punt zijn de veranderingen. Veranderingen die zo massaal zijn, die zo veel impact hebben en die ogenblikkelijk voelbaar zijn. Ze zijn ontstaan door de gevolgen van die hoge vermenigvuldiging van informatie, kennis en inzichten. Het is niet meer te bevatten en wanneer we als mensenbrein niet meer kunnen 'vatten', letterlijk bijna, slaan we als een flippende bingo op tilt.
De grote toeterende tilt!?
Zijn de tekenen van dat 'op tilt slaan' niet 'vastdenken'? En zien, horen en voelen we dat vastdenken niet elke dag via internet, mobile, kranten, radio en tv - journaals en de snoeiharde realiteit die ons versmachtend bij de strot grijpt? Spat het bloed er bijna niet uit, brokkelen de hersencellen niet af? Het is de voorbije jaren zelfs zo boeiend geweest dat we, zoals ieder discours zijn taalgebruik kent, van een probleem, 'een situatie' maken. Zoiets doen we volgens mij enkel en alleen om dingen beheersbaar te maken én om onze angsten te verbergen. Wanneer iets niet benoemd wordt bestaat het niet he. We hebben al genoeg 'problemen' dus verbloemen we die door andere woorden te gebruiken zoals 'een situatie'. Het geeft voor mij ook aan hoe dicht de ontkenning in het midden van ons denken is geworteld.
De grote stormende stromen?
Is die grote stormende stroom veranderingen niet iets om shitty angstig van te worden? En is dat angstgevoel niet 'onze realiteit'? Beperkt ze onze mogelijkheid niet tot 'uit de doos denken'? Onze hersenen lijken wel in een sjieke luxueuze maar onzichtbare en niet voelbare dwangbuis te zitten die zo strak zit dat zelf de meest minuscule creatieve neurologische spetter geen ademkans krijgt. We zitten zo vast dat een beetje los laten om rond de gekende doos te lopen, de doos van de zijkant te openen en een andere kant van de doos te zien, onmogelijk lijkt. Begrijpelijk ook met die woelige massale niet te overschouwen hoop informatie die ons prikkelt. Elke dag wordt een wolk van bits en bytes, die heel dikwijls angst verwekt, over ons uitgestort. En die angst verlamt. En wat verlamt is, komt vast te zitten. En net dat vast zitten dwarsboomt Omdenken en 'uit de doos denken'. Nochtans is Omdenken dat wat we nodig hebben om gemazeld en gepokt, gepakt en gezakt, naar de toekomst te trekken. En het zal trekken worden met de hakken in het zand om recht te blijven. Trouwens, Omdenken is nemen wat er is, het omdraaien en bekijken als een mogelijkheid,. Even terug naar die hoeveel informatie.
De grote voedende versnellingen?
Een paar dagen terug bekeek ik nog eens de boeiende documentaire Technocalyps, over onze menselijke toekomst en de technologsche evoluties, van de Belgische regisseur Frank Theys. Theys interviewde futurist Robert Anton Wilson over The Jumping Jezus Phenomenon ofte wel: de versnelling in aangroei van informatie. Volgens Wilson verdubbelt per generatie de informatie alsmaar sneller. Vraag is misschien ook wel: wat is een generatie vandaag nog? Als alles versneld is? Wat stelt het oude begrip generatie dan nog voor? Even terug naar Wilson. Wilson nam het jaar 1 als maatstaf om uit te rekenen hoe lang het duurde voordat de toen beschikbare informatie was verdubbeld:1500 jaar. Het was, zoals de geschiedenis ons leert, de tijd dat Leonardo en de renaissance op hun toppunt stonden. Die periode noemde Wilson 'een jezus'. Dus in jaar 1 hadden we 1 Jezus; 1500 jaar. 2 Jezus duurde maar 250 jaar. Rond 1750 hadden we 4 Jezus. 150 jaar later hadden we 8 Jezus. 50 jaar later hadden we 16 Jezus. In slechts 10 jaar daarna gingen we naar 32 Jezus. In 1967 hadden we 64 Jezus. In 1973 hadden we 128 Jezus.
Echter, volgens de schatting van Dr. Jacques Valli, computerwetenschapper, verdubbelt onze kennis nu elk jaar. Die uitspraak dateert al van 5 tot 7 jaar terug. Wellicht verdubbelt alle informatie ter wereld elk jaar zelfs tweemaal. Twee maal per jaar! Wauw, dat is onbevattelijk massaal.
Maar zo veel informatie betekent ook, en dat zien we dagelijks, onmetelijk veel veranderingen in een half jaar. Je zou als gewone mens voor minder 'vast gaan denken'. Alleen uit angst voor wat je niet kan vatten: grijpen, bevatten, vast pakken. Je geraakt dus letterlijk en figuurlijk je houvast kwijt. Volgens Terrence Mckenna, in diezelfde reportage Technocalyps, zien we wellicht meer veranderingen in een uur op ons afkomen dan ooit in 30.000 jaar tijd is gebeurd. Iets wat ons verstand allemaal te boven gaat.
De befaamde Singulariteit - het bijzonder onvatbare. Er is niemand die dit nog ooit kan vatten, bevatten. We zitten in een stroom die onstuitbaar stroomt, net als het leven. Alles vatten kan niet meer behalve wanneer we chips enz in ons hoofd laten vergroeien(wat we wellicht georganiseerd zullen gaan doen, zoals trouwens besproken wordt in de documentaire).
De grote mooie morgen?
Maar wat ondertussen? Wat dan doen om jezelf te beschermen? Wat doen om niet angstig te worden? Wat doen om uit de angst te treden? Wat doen om terug te leren omdenken en je mooie morgen te creëren?
1. vooral niet proberen alles te vatten
2. aanvaarden dat je niet alles kan vatten
3. niet alles tegelijkertijd tot je gevoelige hersenen toe laten en je afschermen
4. je omdenk - momenten creëren - aan het gevoel wennen - er in gedijen - en ervaren
De grote bescherming?
Ik sluit mezelf 's ochtends en 's avonds af van te veel en te negatieve informatie. Ik start mijn ochtend niet met het radionie
|
Zoek in archief
Alle artikels uit deze rubriek
|
|
Uitgelicht
|
Marleen De Geest: Het leven is kort en het laatste wat we willen is onze tijd verknoeien. Handelen en nuttige dingen doen, lijkt dan ook de boodschap. Filosoof John Hodgkinson meent nochtans dat voortdurend in de weer zijn zo zijn kwalijke kanten heeft en richtte in Londen de 'Idler Academy for Philosophy, Husbandry and Merriment' op. Daarin promoot hij nochtans alles behalve leegheid maar een leuke, leerrijke en wel gevulde vrije tijd. Marleen De Geest: De hectische wereld om ons heen heeft zen ontdekt, als idee en zelfs als product. Mocht het kunnen hij zou er zich al lang meester van hebben gemaakt. Het zal voorlopig bij een oppervlakkige omarming blijven. Zen is namelijk geen product dat u kunt kopen en zelfs geen lifestyle die een mens zich op een of andere manier kan toe eigenen. Voor wie nog nieuwsgierig is, een meer dan voorzichtige poging om zen te vatten in de woorden van boeddhistisch geleerde Daisetz Suzuki.
Meer...
Per auteur
Over Visies & Opinies
|
|
|
|
Meest gelezen
|
|
|
