|
Ik wil me absoluut niet laten verleiden tot hokjes-denken – u leest verderop waarom - maar toch ben ik steeds meer geneigd een opdeling te maken in soorten mensen. Is dat vreselijk? Discriminerend? Ik laat het antwoord daarop in het midden maar ik stel het wel bij mezelf vast. Ik heb er zelfs een theorie over: onze wereld kent meer en meer een TweeStromenGeneratie. De conceptuele denkers en de mechanistische denkers, de 1+1=2 denkers de 1+1= 3 denkers.
Een mechanistische denker, wat is dat?
Mechanistische denkers en doeners zijn mensen die denken vanuit hokjes, cijfers en rechtstreekse verbindingen. Het zijn 1+1=2-denkers, die de communicatie vanuit inlevingsvermogen niet echt opzoeken. Deze mensen zien de bovenliggende verbindingen en de achterliggende machinaties niet, ze kunnen niet doorheen of achter de zichtbare feiten kijken. Ze geraken niet verder dan de Excel-sheet of de naakte feiten. Ze kunnen ook geen eenheid zien in bijvoorbeeld een interieur, in communicatie en/of het overkoepelende geheel.
Dit is een heel merkwaardig gegeven. Wellicht heeft het te maken met onze opvoeding, zowel thuis als op school, die vaak vrij beperkend is. Vele zaken worden in hokjes geduwd, en creatief denken en verbeeldingskracht worden vaak bruusk afgeremd. Daarom zijn nogal wat van die mechanistische, koude denkers bang voor de hogere verbindingen, voor het conceptuele en zelfs voor het communicerende denk. Om het heel oneerbiedig te stellen: het valt me vaak op dat dergelijke mensen last hebben met emotioneel intelligente communicatie. Of dat ze enkel naar de eigen navel staren. Terwijl je uit die van anderen vaak meer kunt leren.
Men vertrekt eerder vanuit zichzelf, vanuit beperkingen, vanuit keiharde, naakte feiten, vanuit de eigen connotaties, vanuit de eigen wereld en niet vanuit wat anderen nodig hebben, wat anderen denken, waar anderen antwoorden op willen of wat anderen begeestert. Wat ze kennen en willen kennen, blijft wat hulpeloos hangen ter hoogte van het cijfer en de rechtstreekse mechanistische connectie. Al de rest beschouwen ze als bedreigend voor de eigen situatie.
De reden? Het onvermogen om dingen te zien vanuit een groter geheel. Het is natuurlijk ook makkelijker om iets strak afgelijnd en heel feitelijk te benoemen. En ja, ook met een feit omgaan is makkelijker. Dit soort van houding staat echter evolutie, vernieuwing en vooral het creëren van ‘een belevenis’ en/of een emotionele verankerde binding met mensen in de weg, zowel intern als extern. Zeker in bedrijven. Mechanistische denkers hebben processen en vooral veel uitgeschreven procedures nodig om te kunnen functioneren. Ik heb niks tegen procedures en dergelijke, omdat ze gewoon nodig zijn. Maar ze mogen niet versmachtend werken of foute mentale druk zetten waardoor mensen ieder initiatief of arbeidsvreugde verliezen.
Wanneer procedures angsten worden dan kerf je alle creativiteit, initiatief, motivatie, inspiratie en dus ook de zin om betrokken te zijn uit je bedrijf en mensen hun leven. En nogmaals: daarmee zeg ik niet dat ze onnodig zijn. Ze moeten alleen in de juiste context worden geplaatst en als richtlijn dienen, als houvast om op terug te vallen en als model voor duidelijkheid, zekerheid enzovoort. Zo'n 6 maand terug maakte ik nog kennis met een bedrijf waar procedures de norm zijn geworden. Het bedrijf is aan het versmachten. Het doodt elke vorm van initiatief, wringt eigen inbreng en werkplezier de nek om. Resultaat? De mensen verliezen ieder plezier in het werk, gebruiken de paraplu techniek, werken nine to five en verliezen iedere zelfverantwoordelijkheid. Mechanistisch denken...
Conceptuele denkers en doeners, verbonden denkers en doeners, 1+1 = 3 denkers en doeners?
Steve Jobs, het management van Hugo Boss en Nespresso: het zijn voor de hand liggende namen maar stuk voor stuk merken en namen die conceptueel denken of dachten. 1+1=3-denkers. Mensen die vanuit belevenis denken, die verbeeldingskracht inzetten, die eenheid zoeken en begrijpen in al zijn details en al die details ook tot één geheel kunnen verbinden. Het zijn mensen die zich inleven in wat iemand wil. Ze begrijpen mensen vanuit de mensen en bieden hen een geheel van uitzonderlijke ervaringen.
Wie naar Apple of Nespresso kijkt, ziet en voelt ‘een verhaal’, een zinnenprikkelende, nauwkeurig story die in al zijn uitingen uitblinkt in evenwicht en consequent doorgetrokken waarden. Dat is de basis van conceptueel denken, van de 1+1=3 denker en voeler. Conceptueel denken vertrekt vanuit een verhaal en niet vanuit een koud, weinig begeesterend feit. Het vertrekt vanuit waarden en een hoger idee. En meer nog: vanuit de verbinding tussen die twee en het verhaal dat daardoor ontstaat. Conceptueel denken bevat meer dan losse feiten die winst als enige bestaansreden hebben.
Conceptuele denkers/leiders vertrekken niet zozeer vanuit ‘de centen’ maar vanuit storytelling, het creëren van iets bijzonders, vanuit emoties en ervaringen. Merkwaardig is dat mensen zonder morren willen betalen voor een verhaal of een concept dat bepaalde emoties bevat. Mensen raken ook echt geïnspireerd door dit soort van mensen. Meer zelfs: de emotionele binding met een mens, een concept is vaak zo groot dat men bereid is om van Oostende naar Gent of zelfs van Brussel naar Londen te trekken om toch maar die intense emotie te ervaren. Maar conceptueel denken of verbindend denken communiceert ook emotioneel. Het zet emoties niet opzij, erkent ze en zet ze ook in. Het zorgt voor levendige debatten, inspirerende momenten, hanteren kritisch denken als basis voor vernieuwing en doen aan de nodige zelfreflectie. Confronterend? Ja, soms wel maar mijn inziens de echte norm voor evolutie en vernieuwing, voor onderlinge binding en binding met klanten. Kortom, &l
|
