tegenwoordig

Staatsobligaties: van verguld naar vergiftigd


maandag 21 november 2011 - (Jerry van Waterschoot) - De kredietcrisis grijpt steeds verder om zich heen. Als je de financiële markten mag geloven, mogen zelfs de tot voor kort oerdegelijke staatsobligaties met het grof huisvuil mee. Onvoorstelbaar.
Het kapitalistisch systeem berust op vertrouwen. Geld en krediet zijn de smeerolie die de economische motor doen draaien. Als getwijfeld wordt aan de kredietwaardigheid van de tegenpartij loopt de motor vast.

Het wantrouwen verspreidt zich als een sluipend gif. Nergens sloeg de besmetting zo snel en onverwacht toe als bij staatsobligaties uit de eurolanden.

Leningen uitgegeven door soevereine staten golden tot voor kort als een superveilige en zelfs saaie belegging voor goede huisvaders. "Niet -risicodragend papier" leverde wel geen fantastische koerswinsten op maar je kreeg toch een vaste rente. Staten kunnen bovendien niet failliet gaan, dus over de terugbetaling hoefde je je geen zorgen te maken.

Ook institutionele beleggers zoals pensioenfondsen, verzekeraars en banken stouwden - aangemoedigd door de toezichthouders - hun balans vol met staatsobligaties, een solide buffer die tegenvallers bij risicovollere activa moesten opvangen. In het Engels heten staatsobligaties trouwens gilt edged securities of kortweg gilts: waardepapier met een verguld randje.

Die glans is vandaag verbleekt. Schatkistobligaties uit de eurolanden lijken wel junk bonds of "rommelobligaties". Niet alleen Griekse obligaties worden gewantrouwd. Op de Duitse Bunds na worden alle euro-obligaties gedumpt en stijgt de rente op de obligatiemarkten.

Banken die bij het uitbreken van de crisis vaak tot hun eigen verbazing ontdekten dat hun gelden deels belegd waren in ondoorzichtige toxic assets of rommelkredieten, moeten nu vaststellen dat uitgerekend de staatsobligaties waarin ze met veel wijsheid gevlucht waren, al even vergiftigd zijn. Ook al is het de bedoeling dat obligaties op de eindvervaldag worden terugbetaald tegen 100%, ondertussen tasten de boekhoudkundige minwaarden wel het eigen vermogen aan.

Het lijkt wel of er een omgekeerde Midas aan het werk is. De koning uit de Griekse (sic) mythologie veranderde alles wat hij aanraakte in goud. De financiële crisis verandert de vergulde pijlers van ons welvaartssysteem in papier maché.

Banken en landen zijn aan elkaar vastgeklonken in een problematische omhelzing. De ene houdt de andere recht. Waar gaat dit eindigen? De staten zullen nu wel hun lesje geleerd hebben en voortaan hun begrotingstekorten en schulden terugdringen. Maar dat is een langdurig proces en doet de conjunctuur pijn.

Of moet de Europese Centrale Bank zoals haar Amerikaanse evenknie massaal staatsobligaties opkopen om zo de rente te verlagen? Dat betekent bijdrukken van geld, niet bepaald orthodox dus. Of moeten we op een of andere manier de staatsschulden bundelen op Europees vlak? Maar indien we daar ooit de Duitsers van kunnen overtuigen, trekken we de Bundesanleihen dan niet mee in het verontreinigde bad?

Nog een uitweg, iemand?




Share |




Meer artikels uit deze rubriek:

15/05/2013 : Gecultiveerd klaplopen
19/04/2013 : Zen, niet iets om te hebben maar om te zijn
03/04/2013 : Hoe het kapitalisme van zijn geloof af viel
02/04/2013 : Kwaliteit van studies onder druk
28/03/2013 : Wonen, voorzichtige trend naar delen
21/03/2013 : Goed nieuws doet het beter dan slecht nieuws op sociale netwerken
13/03/2013 : Onrust over financiële transparantie overheidssector
08/03/2013 : Verdwaalde vrouw in autowereld
05/03/2013 : Geen probleem met normale vruchtgebruikconstructies
27/02/2013 : Borgen of een delicate kwestie bespreekbaar
20/02/2013 : Programmawet hervormt (opnieuw) roerende fiscaliteit
20/02/2013 : Belgische economie strompelt verder
18/02/2013 : Telefoneren naar de andere kamer
22/01/2013 : Gebrek aan transparantie in breedbandmarketing
15/01/2013 : De vergoelijkings journalistiek
21/11/2012 : Cloud: Virtuele Veiligheid vs. zeer Reële Gevaren
21/11/2012 : Overal en nergens werken
09/11/2012 : Hoogtechnologische samenleving vraagt hoge empathie
15/10/2012 : God is weer eens dood
26/09/2012 : Tabletkrant mist context


Zoek in archief

Alle artikels uit deze rubriek
Uw e-mailadres:

Uitgelicht
Marleen De Geest:
Gecultiveerd klaplopen

Het leven is kort en het laatste wat we willen is onze tijd verknoeien. Handelen en nuttige dingen doen, lijkt dan ook de boodschap. Filosoof John Hodgkinson meent nochtans dat voortdurend in de weer zijn zo zijn kwalijke kanten heeft en richtte in Londen de 'Idler Academy for Philosophy, Husbandry and Merriment' op. Daarin promoot hij nochtans alles behalve leegheid maar een leuke, leerrijke en wel gevulde vrije tijd.

Marleen De Geest:
Zen, niet iets om te hebben maar om te zijn

De hectische wereld om ons heen heeft zen ontdekt, als idee en zelfs als product. Mocht het kunnen hij zou er zich al lang meester van hebben gemaakt. Het zal voorlopig bij een oppervlakkige omarming blijven. Zen is namelijk geen product dat u kunt kopen en zelfs geen lifestyle die een mens zich op een of andere manier kan toe eigenen. Voor wie nog nieuwsgierig is, een meer dan voorzichtige poging om zen te vatten in de woorden van boeddhistisch geleerde Daisetz Suzuki.

Meer... Per auteur Over Visies & Opinies


Meest gelezen
Meer vrouwen dan mannen hebben...
Volvo V60 Plug-in Hybrid, groene wagen...