|
Iedereen heeft de mond vol over coaches. Er zijn er wellicht honderden, zoniet een duizendtal of meer in België. In Nederland zelfs om en nabij de vijfduizend, las ik. Coach zijn is - of moet ik zeggen: was - hip. Maar coachen is eigenlijk niet wat het hoort te zijn. Bij het zoveelste artikel over coachen begon alles me duidelijk te worden: geef mij maar meesterschap, een coachend meesterschap!
Iemand dus die mij op een verstandige manier iets bijleert. Jawel, hij leert mij iets. Ik moet niet alles alleen en zelf ontdekken. Hij doet me doen, op basis van zijn informatie en kennis, hij doet me denken (spreken, overleggen, bespreken) en dan weer doen met wat ik uit deze twee fases en de ervaring heb geleerd.
Plots besefte ik dat het al heel mijn leven zo is gegaan. Doen (soms enkel alleen vanuit intuïtief gedrag), denken en opnieuw doen! En plots was er succes! Alleen moet je bereid zijn om te luisteren of je te gedragen als bescheiden nieuwsgierige leerling die gretig wil pikken van zijn Meester. Meer zelfs, pijnlijk hard wil werken en “ondergaan om dan boven te staan”!
Dat houdt een andere houding in dan gecoacht worden. Het betekent o.a. dat je iemand moet vertrouwen op zijn kennis, goede inzichten en aanvoelen. Je moet bereid zijn, op basis van wat hij je in beetjes leert - lees; vertelt en doet uitvoeren - je blindelings te gooien.
In het stuk dat ik hierover las in het blad Filosofie werd verwezen naar Meester Myagi in de film Karate Kid. Die meesterschapsvorm waarin de leerling niet te horen kreeg waarom hij iets moest doen, maakte je als leerling bijna onderdaning slaafs in het luisteren, uitvoeren en leren. Het is niet meer van deze tijden maar het heeft terug wel iets.
Aanvaarden dat een Coachende Meester je voedt met prikkelende info maar tegelijkertijd tijdens het uitvoeren coachend begeleidt. Tegenstrijdig? Nee, niet noodzakelijk. Coachend Meesterschap hoeft dat dus helemaal niet te zijn! Het is leren van jezelf op basis van onder andere informatie van derden die je tweehonderd procent vertrouwt (en die ook te vertrouwen zijn). Informatie waarmee je aan de slag gaat om dan weer via overleg met jezelf of je coach te verbeteren en weer verder aan de slag te gaan.
Moeten we niet allen eigenlijk meer aanvaarden dat er ‘geleerd’ moet worden en dat ouderwets meesterschap daar nog steeds waardevol voor is? Zoals steeds en met alles is het duidelijk: de echte goede ouderwetse essenties keren steeds terug in het leven… Net omdat ze als fundament bij juist gebruik of juiste uitvoering … blijven werken!
|
